Bazen hissedersin sadece senden binlerce kilometre ileridedir veya farklı paralel evrendedir ne önemi vardır ki hissedersin işte sonuna kadar her şeyi… Seversin hemde öyle bir seversin ki sokaklardaki kediler kadar titrek olabilir kalbinin derinliklerindeki o his.. Radikal kararlar almak gerektiğini düşündüğünde tüm duygularından ve hislerinden uzaklaşmak istersin ve sadece mantıksal fikirlerinin izdüşümü sana yol göstersin istersin.. Çok mu fazla şeydir bu insanoğlu sonuçta doğal evrimsel sürecin sonucunda var olmuş bir şeydir bu düşünebilme yeteneği bizim için ama yapamazsın.. olmaz bir türlü duygularını göz ardı edemezsin.. Hayatını, yaşadıklarını her şeyini feda edersin ve gitmek istersin bu şehirden. Sırf o burada değil diye sırf ona daha yakın olabilmek için her yolu denediğin gibi bunu da denemek istersin.. her çabalayış seni ona biraz daha yaklaştırmaz mı zaten ?? Aranızdaki bağı biraz daha kuvvetlendirmez mi ? peki ne yapacaksın bütün her şeyi terk edip yarına mı bakacaksın.. Mutluluğu gördüğün o masum gülümsemede mi yaşayacaksın gerçekliğini yoksa kimsesiz bu boş ve kalabalık şehirde mi ?

Sevmiyorum İstanbul denen bu şehir..Her ne kadar çok mükemmel bir manzaran ve kaliteli mekanların göz kamaştırsada… İnsanlar fazla bencil fazla aceleci ve fazla kızgınlar.. yolda yürürken hiç kimse kimseye bakmadan ama önlerinde insanın adımlarına uyumlu bir şekilde ve Türkiye’nin her yerinden daha seri bir şekilde resmen koşarak yürüyorlar burada.. Neden bilmiyorsunuz çünkü zaman kavramı çok kısa olsa gerek… 24 saat yetersiz geliyor metropollerde bence… Toplu taşıma araçları her zaman saygısız ve modern dünyaya uygun olmayan ( aslında uygun olmak toplum tarafından oluşturulan bir normdur) insanlarla dolu.. Keşke daha sakin ve güzel bir dünyamız olsaydı.. Keşke kalabalıkların içindeki yalnız hayatımızda kaybolmasaydık…